Znaczenie echokardiografii obciążeniowejdla badań nad hartowaniem miokardium
Year: 2001
Type: article
Abstract: W 1986 roku Murry i wsp. opublikowali wyniki doświadczen, w ktorych wykazano, ze mozna zmniejszyc obszar zawalu serca o prawie 70%, jezeli niedokrwienie wywolujące ten zawal jest poprzedzone krotkotrwalymi okresami niedokrwienia [1]. Zjawisko to nazwano preconditioning — w jezyku polskim nazwie tej najbardziej odpowiada slowo „hartowanie”. Opublikowane po 1993 roku prace grupy badawczej Yellona wskazują, ze oprocz tzw. klasycznego hartowania serca wystepującego wcześnie i trwającego 30–120 min istnieje opoźniona faza hartowania (tzw. drugie okno), ktora nastepuje po 12–24 h od zadzialania hartującego bodźca i utrzymuje sie do 72 h [2, 3]. Do tej pory opublikowano okolo 2000 prac dotyczących hartowania serca. W tabeli 1 zestawiono najcześciej stosowane modele doświadczalne hartowania serca. Tabela 2 przedstawia glowne wlaściwości hartowania serca wykazane doświadczalnie [4]. Warto dodac, ze hartowanie opoźnione w mniejszym stopniu niz klasyczne ogranicza strefe zawalu serca, ale jest zdecydowanie skuteczniejsze w przeciwdzialaniu wystepowaniu zjawiska ogluszenia mieśnia sercowego [5]. Rycina 1 ilustruje, na podstawie wynikow badan doświadczalnych, przypuszczalny szlak sygnalow komorkowych związanych z wczesnym (klasycznym) hartowaniem serca [6–12]. Rozne blonowe receptory kardiomiocyta poprzez bialko G aktywują fosfolipazy, ktore uwalniają diacyloglicerol, ktory z kolei aktywuje kinaze bialkową C. Wolne rodniki tlenowe Tabela 1. Modele hartowania serca
Source: Via Medica Journals
Language: Polish
Subfield: Cardiology and Cardiovascular Medicine
Field: Medicine
Domain: Health Sciences
Open Access status: diamond
OpenAlex ID: W2586271865