Year: 2005
Type: article
Abstract: Kur’an insaný iki seviyede ele almaktadýr: Bunlardan ilki, insanýn maddi varlýk yapýsýný karþýlayan beþer, diðeri ise bu maddi yapýyý anlamlý kýlan ruhsal yönü temsil eden insandýr. Ýnsan, insansý bir varlýk olan beþer statüsünden çýkýp tam anlamýyla insanlýk niteliðini kazandýðý ana kadar tabiatýn iþleyiþ seyrine baðlý olan diðer varlýklarla ayný kaderi paylaþmýþtýr. Bu anlamda insan, biyolojik geliþimin en yüksek noktasý, akli düzenin geliþmesinin ise baþlangýcý durumundadýr: “Ýnsan üzerinden öyle bir zaman geçmiþtir ki; bu süre içinde anýlmaya deðer bir þey bile deðildi ...”1 ayetinde insanla ilgili olarak anýlmaya deðer görülmeyen yön, insanýn bu beþeri yönüdür. Ýnsanýn beþer yapýsý, onun zoolojik tarafý ve tabita baðlý olan yönüdür. Ýnsani yönü ise ‘zaman dýþý’dýr. Bu sebeple insan, kendini sürekli tabiatýn dýþýnda metafizik bir alanla irtibatlandýrmak zorunda hisseder. Bu özelliði, onun yapýsýna zerkedilen zamandýþýlýktan gelmektedir
Author: DÜZGÜN Şaban Ali
Language: Turkish
Subfield: Religious studies
Field: Arts and Humanities
Domain: Social Sciences
Open Access status: hybrid
OpenAlex ID: W2948020331