Year: 2018
Type: article
Abstract: A SOCJOLOgIą MuZyKIPotoczne rozumienie terminu "reprezentacja" w odniesieniu do muzyki oznacza "zobrazowanie" czy "przedstawienie" czegoś, co w stosunku do sztuki dźwięków jest zewnętrzne, co jednak muzyka ilustruje czy przywołuje na mocy skojarzenia czy podobieństwa właśnie.Takie rozumienie "reprezentacji" przypomina natychmiast o rozróżnieniu -w obrębie muzyki artystycznej, czyli tak zwanej poważnej -pomiędzy muzyką programową, ilustracyjną czy absolutną.Jeśli muzykę absolutną rozumie się jako muzykę wolną od treści pozamuzycznych, to muzyka programowa stanowi jej swoiste przeciwieństwo.Powstaje bowiem, jak się uważa, właśnie z inspiracji pozamuzycznych -literackich, filozoficznych, autobiograficznych i ma za zadanie te pozamuzyczne idee odzwierciedlić za pomocą dźwięków oraz dźwiękowej narracji.Przez muzykę ilustracyjną rozumie się taką muzykę, która dźwiękami ilustruje zjawiska świata realnego.Muzycznej "reprezentacji" poszukuje się zwykle w muzyce programowej czy ilustracyjnej.Amerykański filozof muzyki Kendall Walton [1994: 47] już przed laty zwrócił jednak uwagę na fakt, iż rozróżnienie między muzyką absolutną a programową wcale nie jest takie łatwe i jednoznaczne, jak mogłoby się wydawać.Nie da się bowiem oddzielić wyraźnie muzyki programowej sensu stricte od jedynie jej subtelnej odmiany, tak jak nie jest możliwym dokonanie ostrego podziału między muzyką o pewnych rysach programowych a muzyką ściśle nie-programową.W dziedzinie sztuki dźwięków wytaczanie ostrych granic jest pod takim względem bardzo wątpliwe.Ten sam Walton [1994: 47] przypomniał również, iż już Platon nazwał muzykę wykonywaną na flecie i na lirze sztuką mimetyczną, dostrzegając tu podobieństwo do malarstwa i poezji.
Source: Pogranicze Studia Społeczne
Author: Bogumiła Mika
Institution: University of Silesia in Katowice
Language: Polish
Subfield: Music
Field: Arts and Humanities
Domain: Social Sciences
Open Access status: bronze
OpenAlex ID: W2961472703