“Het Collectieve Geheugen. Over Literatuur en Geschiedenis”. De Balie-Novib, Amsterdam, 1990, 144 p.
Year: 1991
Type: book-review
Abstract: In Afrika, waar een wetenschappelijke traditie geen kans heeft gehad, waar de geschiedenis wordt geknecht om de status quo te handhaven en waar de bibliotheken vol gedrukte leugens staan, is de nieuwe Afrikaanse literatuur een welkome waarheidsserum.lnderdaad, schrijvers zoals Charles Mungosbi (Zimbabwe), Nuruddin Farah (Somalie), Kole Omotoso (Nigeria), Maryse Cond~ (Guadeloupe) en Frank Martinus Arion (Cura~ao) zijn bezig als romanciers de geschiedenis van bun respectievelijk land en continent te herschrijven.Voorliggend boek, waarin recensent enkel de Afrikaanse auteurs en de auteurs van Afrikaanse origine bespreekt, verhaalt de droevige lotgevallen van de cultuurgeschiedenis van Negro-Afrika.De koloniale verhoudingen, de pijnlijke onathankelijkheid en de gevolgen daarvan hebben, vooral bij de intellectuelen, een vemietigend spoor getrokken.Daarbij is de geschiedschrijving van dat continent alles behalve bevredigend.In Het Collectieve Geheugen leggen deze vooraanstaande zwarte schrijvers, zonder enige voorbehoud, getuigenis af van bun ideaal als 'herschrijvers' van de reele geschiedenis van Afrika omdat de systematische desinformatie over bun continent verstrekkende gevolgen heeft gehad voor bun psyche en persoonlijk leven.De autobiografische verslagen werpen een dramatisch licht op bet werk van deze ontwortelde mensen op zoek naar bun 'roots' en via hen op bet leven van de Afrikanen in bet algemeen, die veel te lang verstomd bleven.Mungoshi wijst de blanken met de vinger; zeiden ze immers niet altijd: "De Afrikanen of 'kaffers' waren geboren leugenaars.Het waren luilakk:en en potentiele
Source: AVRUG-bulletin/Afrika Focus
Author: Patrick Wymeersch
Language: Dutch
Subfield: Literature and Literary Theory
Field: Arts and Humanities
Domain: Social Sciences
Open Access status: diamond
OpenAlex ID: W4240574909