Year: 2022
Type: article
Abstract: Jakub Momroprofesor w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych, na Wydziale Poloni styki UJ.Ostatnio opu blikował książkę Ucho nie ma powieki.Dźwiękowe sceny pierwotne (WUJ, Kraków 2020).Przygotowuje książkę o pojęciu osobliwości w kulturze nowoczes nej i współczesnej. Wstęp 1Theodor Adorno zauważył kiedyś, że w psychoanalizie prawdziwa jest tylko przesada 1 .Nawet jeśli w tym skądinąd przesadnym stwierdzeniu tkwi ziarno prawdy, to chyba psychoanalizę należy dziś lokować nie po stronie wyobraźniowego nadmiaru i roszczeń do uniwersalności, które towarzyszyły analitycznej praktyce leczenia, lecz po tej stronie naszej współczesności, gdzie -jak trafnie nazywał to Gilles Deleuze -krytyka i klinika są nazwami zarówno doświadczenia psychicznego, jak i społecznego 2 .Ale Adorno miał i ma rację pod innym względem.Nie było i nie ma chyba bardziej atakowanej teorii niż psychoanaliza.Już to każe potraktować ją jako znak naszych czasów.Psychoanaliza przypomina widmo nawiedzające najrozmaitsze antropologie i nauki -widmo, które raz po raz powracając, drażni niczym uporczywa, niedająca wyrzucić się z głowy melodia.
Source: Teksty Drugie
DOI: 10.18318/td.2022.5.1
Author: Jakub Momro
Institution: Jagiellonian University
Language: Polish
Subfield: Clinical Psychology
Field: Psychology
Domain: Social Sciences
Open Access status: diamond
OpenAlex ID: W4385439028