Year: 2024
Type: article
Abstract: Kryzys bydgoski był jednym ze zwrotnych momentów w karierze politycznej Mariana Jurczyka, który znajdował się wówczas w samym centrum ogólnopolskich wydarzeń, wchodząc w skład Krajowego Komitetu Strajkowego i kilkuosobowej grupy reprezentantów kierownictwa „Solidarności” na czele z Lechem Wałęsą. Grupa ta prowadziła rozmowy z przedstawicielami rządu PRL, zakończone podpisaniem tzw. porozumienia warszawskiego. Jurczyk utwierdził się wówczas w przekonaniu o złej woli władz i nabrał nieufności do związkowych doradców. Został też urażony postawą samego Wałęsy, który odciął od wpływu na podejmowane decyzje innych związkowych liderów, w tym samego Jurczyka. W kolejnych miesiącach Jurczyk, opierając się na szeregowych masach członkowskich „Solidarności”, wraz z nimi zaczął ulegać postępującej radykalizacji. Na I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ wystąpił jako kontrkandydat Wałęsy w wyborach na przewodniczącego związku, próbując dać odpór jego autorytarnemu stylowi zarządzania „Solidarnością”. Wyciągnąwszy lekcję z przebiegu kryzysu bydgoskiego, Jurczyk w całej swojej dalszej karierze związkowej i politycznej odwoływał się do woli i opinii „zwykłych obywateli”.
Source: Przegląd Zachodniopomorski
Author: Michał Siedziako
Institution: University of Szczecin
Language: Polish
Field: Social Sciences
Domain: Social Sciences
Open Access status: diamond
OpenAlex ID: W4407389786