Year: 2025
Type: article
Abstract: Analiza źródeł chrześcijańskich związanych z Rzymem, jak 1 List do Koryntian Klemensa Rzymskiego i Pasterza Hermasa wykazała, że Kościołem w Rzymie w I i II wieku kierowali πρεσβύτεροι w sensie „starsi”, czyli przełożeni wspólnoty, utożsamiani niekiedy z ἐπίσκοποι. Nigdy jednak w tych źródłach termin πρεσβύτεροι nie był rozumiany jako drugi stopień hierarchii kościelnej, tak, jak w Listach Ignacego z Antiochii. Zadaniem tych ἐπίσκοποι i πρεσβύτεροι była λειτουργία, czyli przewodzenie wspólnocie, celebracja kultu, a także działalność charytatywna wobec potrzebujących braci. Nigdzie jednak w źródłach nie pojawia się określenie typu „kolegium prezbiterów” wymyślone przez uczonych. Simonetti ma rację twierdząc, że Kościołem w Rzymie kierowali πρεσβύτεροι, ale rozumiani jako „starsi” i utożsamiania z biskupami, ale nie ma racji, jeśli rozumie ten termin jako drugi stopień hierarchii kościelnej, gdyż źródła nie potwierdzają w żadnym wypadku takiego rozumienia. Dysputa pomiędzy Polikarpem ze Smyrny a papieżem Anicetem w połowie II wieku na temat daty świętowania Wielkanocy potwierdza, że w tym czasie funkcjonował już w Rzymie episkopat monarchiczny. W zależności zaś od oceny listy biskupów Rzymu przytaczanej przez Ireneusza, nie można wykluczyć, że w Kościele rzymskim od początku istniał episkopat monarchiczny, choć biskupi byli nadal określani dawnym ogólnym terminem πρεσβύτεροι - „starsi”, jako przełożeni wspólnoty.
Source: Vox Patrum
DOI: 10.31743/vp.18501
Author: Leszek Misiarczyk
Language: Polish
Subfield: History
Field: Arts and Humanities
Domain: Social Sciences
Open Access status: diamond
OpenAlex ID: W4414193245