Type: other
Abstract: Od Redakcji 15 go ludobójczą politykę czyni pytanie o wartość człowieczeństwa pierwszym pytaniem fi lozofi i, zwrot personalistyczny w fi lozofi i dwudziestego wieku przesuwa zaś etykę na trudną pozycję fi lozofi i pierwszej.Personalizm zaczął kształtować się już po pierwszej wojnie światowej, której destrukcyjnych skutków doświadczali w Europie przede wszystkim Francuzi i Niemcy.Nie powinno dziwić, że personalistyczna przebudowa fi lozofi i była najpierw dziełem fi lozofów francuskich i niemieckich.Nie sposób w tym miejscu w sposób wyczerpujący ukazać wkładu Emmanuela Mouniera, Jacques'a Maritaina, Romano Guardiniego, Maxa Schelera, Dietricha von Hildebranda, gdy chodzi o poszukiwanie prawdy o osobie i jej godności, wypada ograniczyć się do zauważenia, że poprzez swe prace budowali oni rodzaj intelektualnej arki, dającej schronienie przed kataklizmami cywilizacyjnymi.Personaliści, jak nikt przed nimi, podnieśli sprawę transcendencji osoby.Powiedzmy zwięźle: łączyli oni głębię wglądów w istotę bycia osoby ze śmiałością marzeń o pełniejszym rozwoju ludzkim we wspólnocie osób.Myśl tę ożywiała wizja "rewolucji personalistycznej" (w przypadku Mouniera), idea praw człowieka jako podstawy demokracji (w myśli Maritaina 12 ), bogactwo form miłości jako treść życia społecznego (w pismach Schelera 13 i von Hildebranda 14 ).Zatrzymajmy się przy Mounierze.Szukał on syntezy materialnej i duchowej strony ludzkiego życia, wyjścia poza schematy materializm-spirytualizm, indywidualizm-kolektywizm, obecność w świecie-ucieczka od świata.Dostrzegał zagrożenie alienacją z wielu stron, a za wspólny mianownik każdej formy alienacji uznawał antropologiczną jednostronność, fałsz na temat sensu ludzkiego działania."W ten sam sposób nasze życie wśród rzeczy -w ich wytwarzaniu, manipulacji i użytkowaniu -oraz nasze życie pośród innych ludzi -wśród propagandy, organizacji i współpracy -może być życiem świadomym i pełnym inicjatywy, albo też prowadzić do gnuśności poprzez komfort, bezcelową agitację, automatyzm, poprzez bezosobowy mechanizm życia, gadulstwo i plotkarstwo.Narcyz jest od wewnątrz trawiony przez chorobę pięknoduchów i zatruwa go jego własne spojrzenie na siebie.Ale Herkules jest zewnątrz trawiony przez własne sukcesy, spala się cały w ogniu swoich zwycięstw.Tak więc organizacja stanowi postęp ku ładowi, ale tylko do punktu, poza którym zaczyna się redukować do pełnionych przez siebie funkcji" 15 .
Author: Instytut Jana Pawła II
Language: Polish
Subfield: Philosophy
Field: Arts and Humanities
Domain: Social Sciences
Open Access status: green
OpenAlex ID: W7019131737
