Lasy Vincenzowe
Year: 2026
Type: article
Abstract: Artykuł stanowi próbę ekokrytycznego odczytania prozy Stanisława Vincenza w ujęciu nowej humanistyki, ukazując figurę lasu – „piątego żywiołu” – jako elementu organizującego zarówno wymiar materialny, jak i kulturowy pisarstwa Vincenza, połączenie i przeciwstawienie świata natury ze sferą człowieka. Las można postrzegać w perspektywie estetycznej, a także – w połączeniu ze świadomą odpowiedzialnością – w powiązaniu z etyczną funkcją ludzi wobec przyrody. Vincenzowską wizję przyrody uznać należy za trafną antycypację współczesnej, globalnej degradacji środowiska przyrodniczego, wywołanej ludzką działalnością. W artykule przedmiotem analizy są wybrane partie cyklu Na wysokiej połoninie (ze szczególnym uwzględnieniem tomu Zwada) i notatki z tomu Outopos. Badaniu poddany został sens „pisma światowego”, animizacja lasów, a także aspekty materialne – przede wszystkim tradycyjnego budownictwa drewnianego – oraz odniesienia kulturowe do sztuki i literatury (Ruisdael, Stifter) jako mediatyzacji stosunku człowieka i przyrody. Z tej perspektywy Zwada jawi się jako domknięty apokaliptycznym komentarzem ekologiczny moralitet, w którym pionierska próba butynu – mającego ratować ludność przed klęską głodu – niszczy równowagę ekosystemu, powodując katastrofę. Jednocześnie tekst Vincenza odsłania ambiwalencję postępu technicznego i ekonomicznego, którego historyczno‑społeczna konieczność zderza się z materialnymi i etycznymi kosztami ekologicznymi. Tragiczny los rębaczy należy czytać w kategoriach ceny wolicjonalnego działania, a nie kary czy zemsty ślepej natury. Proza Vincenza waloryzuje las jako niegdyś trwałą przestrzeń życia, pamięci i wspólnoty. Huculszczyzna staje się tu utraconą Atlantydą, idea „pisma światowego” porządkuje relację poznawczą z naturą – animistyczne i ajtiologiczne królestwo roślin, światy drzew i lasów, stają się tekstowymi znakami „księgi przyrody”, prowadzącymi poza sferę widzialną. Wpisane w tekst odniesienia do sztuki i literatury (Ruisdael, Stifter) zarysowują poetykę zapowiadającą to, co na przełomie XX i XXI wieku złożyło się na powszechne doświadczenie antropocenu.
Source: Konteksty Kultury
Author: Włodzimierz Próchnicki
Institution: Jagiellonian University
Language: Polish
Subfield: Literature and Literary Theory
Field: Arts and Humanities
Domain: Social Sciences
Open Access status: diamond
OpenAlex ID: W7160930994