Work

Euripides’ Phaedra: vrouw of mens?

Year: 2008
Type: article
Abstract: T his article discusses the figure o f Phaedra in Euripides' Hippolytus against the background o f recent gender studies o f G reek tragedy.These studies have em phasized either the female character o f the tragic heroines, their defence of traditional female values like marriage, the fam ily and m otherhood (Seidensticker 1995), or their representation o f the fem inine " other" in the classical G reek im agi nation (Zeitlin 1996).I em phasize instead the human character o f Phaedra.I argue that her fate is described b y all characters in the play, except H ip p olytu s, as gene rally hum an and that the original (male) audience w as meant to id en tify w ith her as m uch as w ith Theseus or H ip p olytu s. InleidingVanaf het begin van het moderne onderzoek naar vrouwenfiguren in de Griekse literatuur heeft men zich verbaasd over de relatief sterke vrouwen die werden uitgebeeld op het Attische toneel: Antigone, Electra, Medea, maar ook Phaedra, die zich in de Hippolytus van Euripides van haar eigen leven be rooft en in haar val haar stiefzoon meesleurt.D e macht die deze toneelvrouwen uitstralen, weliswaar allemaal gespeeld door mannelijke auteurs, staat in duidelijk contrast tot de beperkte politieke en juridische macht die echte vrouwen genoten in het klassieke Athene.1 Sarah Pom eroy, één van de pioniers van het moderne onderzoek naar vrou wen in de oudheid, probeerde deze discrepantie nog te verklaren door te w ij zen op de ouderdom van de m ythologische verhalen waaraan de tragediedichters de meeste van hun plots ontleenden: zij zouden stammen uit een tijd waarin vrouwen daadwerkelijk meer macht hadden gehad.2D eze verklaring riekt naar het matriarchaat dat de negentiende eeuwse Duitse geleerde Bachofen postuleerde in de vroegste Griekse tijd, en is niet erg waarschijnlijk.Er is geen reden aan te nemen dat vrouwen in, laat ons zeggen, de M yceense tijd be duidend meer macht hadden dan in het klassieke Griekenland.Verder zou de oorsprong van de mythen in een matriarchaal verleden nog niet verklaren i Zie de recente overzichten van Foley (2001) 6-18 enMurnaghan (2005).Mossman (2005: 352) drukt het als volgt uit: " It is perennially startling that a culture that prescribed the invisibility and silence of women produced, and indeed promoted to the highest cultural status, a genre in which women are portrayed as supremely articulate." 2 Pomeroy (1975) 93-94.
Language: Dutch
Subfield: Classics
Open Access status: green
OpenAlex ID: W1492321997
FWCI:
Cites: 10
Cited by: 2
Related to: 9