Work

The role of self-regulatory capacity in the adaptation to pain

Year: 2016
Type: dissertation
Abstract: Pijn is een alledaagse ervaring en dient een belangrijke evolutionaire functie door het trekken van de aandacht en het onderbreken van lopende activiteiten om de overleving te verzekeren.Chronische pijn verliest echter deze functie als waarschuwingssignaal en is een veelvoorkomend probleem in de gezondheidszorg.Het gaat gepaard met grote persoonlijke en sociale beperkingen en aanzienlijke kosten die meestal het gevolg zijn van ziekteverzuim.De 'gate control theory' heeft de deur geopend om het pijnonderzoek van een biomedisch naar een biopsychosociaal perspectief te bewegen, zodat medische, sociale en psychologische factoren nu beschouwd worden als mogelijke invloeden op de pijnbeleving.Populaire hedendaagse verklaringen van chronische pijnaandoeningen zijn gebaseerd op het idee van dysfunctionele aandachtsprocessen.De aandacht kan op twee wijzen gericht worden.Het bottom-up trekken van de aandacht door pijn is een essentieel kenmerk van de alarmfunctie.Het 0nderbreekt het lopende gedrag waardoor verdere schade voorkomen kan worden voor een individu.Top-down factoren kunnen dit onopzettelijk vatten van de aandacht moduleren.Klinische observaties hebben geleid tot de aanname dat chronische pijnpatiënten, in het bijzonder fibromyalgie (FM) patiënten, hypervigilant zijn voor lichamelijk sensaties.Dat wil zeggen dat zij overmatig veel aandacht schenken aan pijn-gerelateerde informatie, waardoor de pijnbeleving en andere pijnuitkomsten versterkt kunnen worden.Afleiding, anderzijds, kan worden gedefinieerd als een strategie om met pijn om te gaan door het richten van de aandacht weg van pijn, waardoor de pijnbeleving afneemt.Bovendien is pijn, per definitie, een sensorische en emotionele ervaring en de ontwarring van pijn en emotie is een uitdaging voor onderzoek.Om een beter inzicht te krijgen in de dynamische wisselwerking tussen emoties en pijn, kan het nodig zijn over te schakelen van een categorisch naar een meer flexibel en dynamisch perspectief.Emoties worden niet alleen gevormd door de intensiteit, maar ook door temporele eigenschappen.Temporele patronen worden bepaald door regulatieprocessen en bieden unieke informatie relevant voor het psychisch welbevinden.Emotieregulatie kan worden geïntegreerd in het meer algemene begrip van zelfregulatie, wat verwijst naar de capaciteit om gedachten, emoties en gedrag te reguleren om een doel na te streven.Zelfregulatie verwijst dus naar een hoger orde proces dat lagere orde processen reguleert om gedrag te sturen, en werkt voornamelijk door inhibitie.Volgens het 'model van neurovisceral integration' , weerspiegelt zelfregulatievermogen het aanpassingsvermogen van een organisme om te reageren op veranderende omgevingseisen en kan dit worden geoperationaliseerd door hartslagvariabiliteit (HRV).VIII Zelfregulatieprocessen hebben betrekking op aandacht die wordt gericht op omgevings-of interne bronnen.Emoties zijn ongetwijfeld één van de belangrijkste interne doelwitten van zelfregulatie.Talrijke studies hebben een verband onthuld tussen psychopathologie en ontregelde emoties, zoals affectieve instabiliteit, gedefinieerd als grote en frequente stemmingswisselingen. Naast het belang voor het psychisch welbevinden heeft emotieregulatie ook een belangrijke functie in de aanpassing aan chronische pijn.De evidentie is schaars, maar benadrukt desondanks een dynamische relatie tussen zelfregulatie-eisen, zelfregulatievermogen en aanhoudende pijn.Het doel van het huidige project was om de rol van het zelfregulatievermogen in het aanpassen aan pijn te onderzoeken door de nadruk te leggen op emotionele en aandachtsprocessen bij pijn.In studie 1 hebben we de rol van affectieve instabiliteit in het dagelijks functioneren van patiënten met chronische pijn onderzocht.We gebruikten een innovatieve maat voor emotionele fluctuaties die rekening houdt met de variabiliteit en temporele afhankelijkheid van emoties.De resultaten toonden een verband tussen negatief affect (NA) instabiliteit en dagelijkse beperkingen en cognitieve klachten.De resultaten gaven verder een modererende invloed aan van NA instabiliteit op de positieve relatie tussen dagelijkse ernst van de pijn en dagelijkse gevolgen van pijn.Deze bevindingen betekenen dat patiënten met kleinere emotieregulatie capaciteit (gemeten door NA instabiliteit) een slechter algemeen functioneren hebben, en een grotere afname in functioneren vertonen op dagen wanneer zij een hoge mate van pijn ervaren.Studie 2 breidde deze resultaten uit door het toevoegen van een fysiologische index voor emotieregulatie capaciteit, HRV, en een gezonde controlegroep.Resultaten gaven aan dat NA instabiliteit gerelateerd is aan HRV en dat FM patiënten grotere NA instabiliteit vertoonden.Het is redelijk om te veronderstellen dat de regulatie-eisen bij patiënten eerder betrekking hebben op de downregulatie van NA.Bevindingen uit studies 1 en 2 suggereren dat affectieve instabiliteit, met name NA instabiliteit, een belangrijke rol speelt in de aanpassing aan dagelijkse pijn en hebben mogelijk klinische implicaties, zoals het zich richten op NA instabiliteit in therapeutische interventies, om patiënten instrumenten aan te bieden die hen helpen om zich beter aan te passen aan hun aandoeningen.Studie 3 richtte zich op zelfregulatievermogen ten aanzien van aandachtsprocessen betrokken bij symptoomperceptie.De 'generalized hypervigilance' hypothese houdt in dat FM patiënten niet alleen hypervigilant zijn voor pijn-gerelateerde informatie, maar voor allerlei sensaties.Daarom onderzochten wij de waarneming van interne lichamelijke signalen met behulp van de 'heartbeat tracking' taak.Resultaten toonden geen verschillen in interoceptieve accuraatheid tussen FM patiënten en gezonde proefpersonen, maar toonden lagere HRV IX bij patiënten.Wij stellen dat hypervigilantie misschien geen algemeen kenmerk is, maar eerder een dynamisch gevolg van de context of de modaliteit.Studie 4 onderzocht zelfregulatievermogen als een mogelijk onderliggend mechanisme voor de effectiviteit van aandachtsafleiding.Beschikbare evidentie over de effectiviteit van aandachtsafleiding in alle contexten is niet overtuigend en onderzoek suggereert dat het afhangt van specifieke factoren zoals inhibitie.Studenten voerden een afleidingstaak uit waarin zij ofwel een visuele of een somatosensorische (pijnlijke of niet-pijnlijke) stimulus moesten lokaliseren, terwijl beide stimuli in elke trial aanwezig waren.De resultaten toonden aan dat de pijnintensiteit lager was wanneer de aandacht werd gericht op de visuele stimulus dan op de somatosensorische stimulus.Verder werd ook gevonden dat pijn zorgt voor interferentie van de uitgevoerde taak.De reactietijden waren langer in de aanwezigheid van een pijnlijke stimulus.We vonden echter geen bewijs voor een associatie tussen HRV en de effectiviteit van aandachtsafleiding en aandachtsinterferentie.HRV is wellicht niet sensitief genoeg in deze homogene (i.e., studenten) steekproef.Alles samen wijzen de resultaten van deze studies op een aantal klinische implicaties.Ten eerste zou het zich richten op de regulatie van emoties, in het bijzonder NA, een belangrijke strategie kunnen zijn voor clinici bij de behandeling van chronische pijnpatiënten.Dit zou mogelijk kunnen zijn door training van regulatievaardigheden of op mindfulness gebaseerde trainingen.Ten tweede, verlaagde HRV bij patiënten zou aangepakt kunnen worden door HRV biofeedback training.Tot slot rechtvaardigt het geheel van bevindingen van het huidige project de suggestie om HRV in de klinische praktijk te meten om therapeutische interventies op maat te ontwikkelen.Enkele beperkingen dienen te worden erkend.Het zou nuttig kunnen zijn aanvullende maten toe te voegen, zoals vermeende mediërende variabelen (b.v.ruminatie, angst voor pijn), externe gebeurtenissen ten aanzien van emotionele ervaringen en de waarneming van signalen afkomstig van andere sensorische systemen.Verder hebben we zelfregulatievermogen onderzocht aan de hand van éen enkele meting van de hartslag.Het is wellicht beter om meerdere metingen te doen om gelegenheid-specifieke variatie te minimaliseren en om de meting van HRV als een consistente persoonlijkheidstrek te verzekeren.Toekomstig onderzoek moet ook andere chronische pijn aandoeningen bestuderen om de bevindingen te kunnen generaliseren.In conclusie heeft dit project belangrijke inzichten opgeleverd over de rol van zelfregulatieprocessen in de aanpassing aan pijn.Hierbij brengt het richtingen en uitdagingen voor toekomstig onderzoek naar voren.Een belangrijke vraag betreft de conceptualisering van zelfregulatievermogen.Deze term is breed en betreft meerdere processen.Er is behoefte aan de verdere uitwerking van de exacte functie en aan maten voor de beoordeling van de regulatieprocessen op X verschillende niveaus (bijvoorbeeld gedrag, cognitief ).Een praktische uitdaging heeft betrekking op de identificatie van patiënten die regulatietekorten hebben omdat deze mogelijk alleen relevant zijn in een subgroep van patiënten.Bovendien is het belangrijk om de eventuele beïnvloeding van HRV door medicatie op te merken.Toekomstig onderzoek zou zich kunnen richten op het effect van medicatie op HRV.Tot slot zou het wenselijk zijn om zelfregulatievermogen systematischer in experimentele labo-situaties te onderzoeken.
Author: Silke Rost
Language: English
Field: Medicine
Open Access status: green
OpenAlex ID: W2581850396
Cites: 259
Cited by:
Related to: 10